زنده ام که روایت کنم

از اول ، حتی قبل از آنکه اولین نخ سیگار را بکشم بوی سیگار می دادم . ولی ترنج این را باور نمی کند . صورتش را پس می کشد و می گوید بوی سیگار می دهی . من هم اصراری نمی کنم .

اینکه تازگی ها این بهانه را می آورد تقصیر من یا سیگارم نیست . چیزی درونش افتاده که درست نمی دانم چیست . من ترنجی را که بگوید بوی سیگار می دهی نمی شناسم .

سعی می کنم بیشتر فاصله بگیرم . رابطه مان می شود در حد احوالپرسی و بعد من زنگ می زنم که در همین حد هم نباشد و می گوید با کسی آشنا شده . خوشحال می شوم که سرش گرم است .

اینجا اغلب باران می بارد . هوا شرجی است و دم دارد . من متصاعد نمی شوم . سگ ها با دیدنم نه پارس می کنند و نه دم تکان می دهند . گربه ها از من نمی ترسند و بی تفارت با فاصله ی کمی از من عبور می کنند . بارها دیده ام که کودکان ابتدا مدتی در چشمانم خیره می شوند و بعد به جای دیگری نگاه می کنند . نه خنده ای ، نه گریه ای ، نه اخمی ... هر روز اینها را که می بینیم مطمئن می شوم که من متصاعد نمی شوم .

یاد ترنج می افتم . مردش هر که هست حتما بو می دهد . ولی ترنج حداقل تا ۳ هفته ی اول چیزی نمی فهمد .

من در بانک کار می کنم .  ساعت کاری ام از ۷ صبح تا ۵/۲ بعداز ظهر است .میز کارم نزدیک ترین میز به آبدارخانه است و فکر می کنم این بزرگترین شانس زندگی ام تا به امروز باشد .

به طرز احمقانه ای با دختری آشنا شده ام . نامش رهاست . یک آدم جدید است . آدم جدید قصه دارد . راز دارد . وقتی sms می زنیم سرخوشی ام شبیه وقتی است که داستان کوتاه می خوانم .

ساعت ۵/۸ که برای صبحانه به آبدارخانه می روم . اغلب وقتی دومین لقمه ی نام و پنیر را در دهانم می گذارم برای رها sms می زنم . حدود ۱۲ هم sms دیگری می زنم . ۵/۲ به خانه می روم . ناهار می خورم . قبلا هنگام خواب بعداز ظهر هم برای رها sms می دادم که مدتی است این وعده را حذف کرده ام . رها می رود تا شب ، هنگام خواب .

تقریبا هفته ای یک بار با هم تلفنی حرف می زنیم . مدام می خندد و چیزهایی می بافد .

مثلا روزی گفت تو ۳ حالت داری . یا سر کاری ، یا استراحت می کنی ، یا سیگار می کشی . گفتم تو چی ؟ گفت آدم خودش را که نمی داند ولی یکی از دوستانش هم ۳ حالت دارد یا با پسری دوست است ، یا حوصله اش سر رفته ، یا چیز جدیدی خریده است و دوست دیگری دارد که یا سرش درد می کند یا نمی کند .

آدم به کسی احتیاج دارد که مزخرف بگوید . همین که یک لحظه به مزخرفاتش فکر کنی و عقیده و فکر و عقل و شخصیت و باورت در همین یک لحظه درگیر شود خوب است . به نظرم ما به درگیری و شک احتیاج داریم .

عکس رها را دیده ام . به عکس خیره می شوم . سرش را کمی کج کرده و احتمالا دارد به این فکر می کند که موهایش را از صورتش کنار بزند ولی می ترسد تا دستش را سمت صورتش ببرد عکاس دکمه را فشار دهد . این است که با لبخندی ، صبورانه موی روی صورتش را تحمل می کند .

حس می کنم از آن دسته آدم هایی است که عکسشان شبیه خودشان نیست .

از بس به رها گفته ام درس بخوان خودم تصمیم گرفته ام که برای ارشد بخوانم .می گوید خدا را چه دیدی ؟ شاید یک دانشگاه قبول شدیم و تو یک دل نه صد دل عاشق من شدی و آمدی خواستگاری من و بعد سر مهریه دعوامان شد و عروسی به هم خورد . گفته بودم که مزخرف زیاد می گوید !

امروز وضع خط ها خراب است . sms ها نمی رسد . کلافه ام . شب هنگام خواب کمبود رها را در کنارم به شدت احساس می کنم . به خودم می گویم : " عادت کرده ای . "

باید رهایش کرد . اگر بماند یا دوست داشتنی می شود که مکافات دارد . یا کم کم از نظر می افتد که آنوقت هم کندنش مکافات است .

با این حال باز هم ادامه می دهم . با صدایش سیگار می چسبد . شیرینی ملایمی دارد . مثل وقتی به قهوه شیر اضافه کنی نه شکر !

ترنج e-mail زده . می گوید تنهاست و دلش گرفته . احتمالا منظورش این است که حاضر است بوی سیگارم را تحمل کند .

ترنج به رها اضافه می شود . برای رها کمتر sms می زنم . ترنج مدام زنگ می زند . کلافه می شوم . از بانک که بر می گردم به رها می گویم که دیگر کافیست . می گوید که او هم مدتی است که می خواهد همین را بگوید و فکر می کند که کافی است . دروغ می گوید . او به این چیز ها اصلا فکر نمی کند . دختر مغرور و با هوشی است . شماره اش را از گوشی پاک می کنم تا مطمئن باشم که دیگر نیست .

ترنج زنگ می زند و می گوید فرق کرده ای . بهانه هایش عصبی ام می کند . می گویم وقت او را ندارم . با دختری آشنا شده ام که نامش رهاست . ترنج هم دیگر زنگ نمی زند .

از سید سیگار و روزنامه می خرم . نام کتابی را که رها اصرار داشت بخوانم به خاطر نمی آورم . روی نیمکت کنار پیاده رو می نشینم . سگ سیاهی آن طرف خیابان جلوی در خانه ای نشسته . کمی نگاهم می کند و بعد سرش را روی دستانش می گذارد تا بخوابد .

سیگارم تلخ است . هوس رها می کنم . شاید الان موهایش را از پیشانی اش کنار زده . یکی از پاهایش را تکان می دهد و بستنی می خورد . صدایش در گوشم می پیچد . سینه ام طوری می شود . دلم می خواهد رها را به قلبم فشار دهم .

سگ سرش را از دستش بر می دارد . می ایستد . پارس می کند و به طرفم می دود . قلاده اش که به میله های آهنی در خانه ای قفل شده ، او را به عقب می کشد .

خوش بختی فاصله ی یک بد بختی تا بدبختی دیگر است."

آن روزها مزه ی آهن می داد . مزه ی رنگ پریدگی . آب دهانم که جاری شد روی نرده های آبی رنگ ، مادر که توی شکاف باریک در نشسته بود چادرش را روی صورتش کشید و من دیدم که لب هایش اول به هم فشرده شد و بعد لرزید .

اولین بار وقتی قاشق پلاستیکی سفید را توی قابلمه ی کوچک پلاستیکی گرداندم و به مریم همسایه گفتم که از مادر یادگرفته ام بی صدا گریه کنم ... ناگهان فهمیدم مادر گریه می کند ... بی صدا ...

مادر ایستاد و از کسی که حتما لباس سفید بلندی پوشیده بود خداحافظی کرد و بعد از همان شکاف باریک در نشت کرد توی سالن و دستانم را از بین نرده ها بیرون کشید . در آغوشم گرفت و من آخر نفهمیدم که او به جلو می رود و من پشت سرم را می بینم یا او عقب عقب می رود و جلو از من دور می شود ... ولی بازتاب اشک مادر در چشمان کسانی که از کنارمان می گذشتند چشمانم را سوزاند . گونه ام را به شانه اش تکیه دادم و آن موقع یاد گرفتم که بی صدا ... با صدا ... گریه نکنم ...

من نباید می دانستم و حالا که خودم دانسته بودم نباید می گفتم که می دانم و همه ی این نباید ها را هم خودم آموخته بودم مثل همان بی صدا گریه نکردن ها را ...

تا کمتر از یک سال باز هم باد می زد و رخت ها را می ریخت میان خاک و برگ و مادر در همان کمتر از یک سال هم مدام چنگ می زد و من حالا دلم می خواهد خودم همه ی رخت هایش را پهن کنم روی بند سرم پسرم و به همه ی لباس ها یک گیره ی رنگی بزنم تا تند باد نفس نفس زدن هیچ پسر بچه ای آن هارا ولو نکند روی این باغچه ی بی خاک گل های پژمرده . دلم می خواهد انگشتم سر بخورد روی تاسی سر پسرم و بعد روی لب هایش تاب بازی کند . دلم می خواهد بادبادکم را رها کنم توی آبی پیراهن بلندش ، با صدا بخندم و بعد برگردم و ببینم که او هم می خندد ...

حالا که لب هایم را گذاشته ام روی نرده های تخت پسرم می بینم که این روزها هم بوی آهن می دهد . بوی رنگ پریدگی .

زن ها در ویترین های خالی هم ، خودشان را برانداز می کنند .

خزیدم زیر مبل ، کمی ایستادم و مطمئن شدم که کسی مرا نمی بیند . با خودم گفتم شاید امروز فرصت نکرده غذا را بکشد و برایم بگذارد . بعد آرام از میان در نیمه باز آشپزخانه گذشتم . ماهیتابه ی بزرگی انباشته از کباب سینی روی اجاق بود . کباب ها را خوردم و باز از لای در گذشتم و رفتم حیاط . پریدم روی دیوار و منتظر ماندم تا صاحب خانه از سر کار باز گردد و تشکر کنم .

از وقتی به دنیا آمدم می خواستم با بقیه فرق داشته باشم . از انسانیت چبزهایی می دانستم و دلم می خواست با شرافت زندگی کنم . زن آمد . تشکر کردم . آفتاب خوبی بود . همانجا نشستم و سرم را روی دست هایم گذاشتم . زن داخل خانه رفت  و خیلی سریع بازگشت . دمپایی اش را به سمتم پرتاب کرد و من وقتی سه خانه آن طرف تر با شتاب از درخت کاج باغچه بالا می رفتم . صدایش را می شنیدم که فریاد میزد : " بی چشم و رو "

از صبح که به دانشگاه آمده ام مدام در فکر تو ام . از کنار دانشجوها و همکاران و سلام هایشان می گذرم بدون آنکه چیزی ببینم .

چند دقیقه ای از کلاس گذشته . می دانم که به جای منحنی ها و اعداد جز چشمان بیمار تو چیزی نمی بینم و خس خس سینه ات کلاس را آنقدر انباشته خواهد کرد که سوال ها را نشنوم .

کوئیز بهترین راه است . می گیرم و کلاس را تعطیل می کنم .

قدم هایم را سریع بر می دارم . دویدن در دانشگاه برای یک استاد آن هم زن ! کار درستی نیست .

تاکسی می گیرم و خودم را به خانه می رسانم . هنوز بی حالی . تو را در آغوش می کشم . ژاکت سفید با دکمه های جوجه ای شکلش را تنت می کنم . از کلاه بدت می آید ولی امروز نای چنگ زدن به کلاهت را هم نداری . چشمانت بسته است و فقط گاهی نیمه باز می کنی تا ببینی که هستم ، بر خلاف خیلی از اوقات!

محکم در آغوشت می گیرم و چادرم را دورت می پیچم . از خیابان می گذریم و مرد موتور سواری حرف نا مربوطی می زند . دستانم را دور سر و گوش هایش گره می زنم تا مجبور نباشی بشنوی .

به مطب دکتر می رسیم . آرام روی تختی با ملحفه ی سفید می خوابانمت . دکتر دکمه های جوجه ای شکل ژاکتت را باز می کند و لباس صورتی رنگت را بالا می زند . شکم برامده ی سپیدت تند وتند بالا و پایین می رود . گوشی را روی شکمت می گذارد و تکانی می خوری . بغض گلویم را می گیرد .دکتر برایت نسخه می نویسد و پرستار را صدا میزند تا آمپولت را همینجا بزنند . نوازشت می کنم . پرستار سرنگ را جلوی چشمانش می گیرد و فشاری می دهد . زیر گریه می زنی . بند دلم پاره می شود . پنبه ی آغشته به الکل را روی پاهایت می کشد . طاقت ندارم . بغلت می کنم و می گویم بعدا می آییم . تو هنوز گریه می کنی و مردم در تاکسی نق می زنند . چادرم لای در گیر کرده است . ماشین ها ی کناری بوق می زنند و اشاره می کنند . گرمای نفس های داغت گوشم را تب دار کرده است .

با یک دستم تو را نگه می دارم و با دست دیگرم کلید را می چرخانم .

روی تخت می خوابانمت و کلاه را از سرت می کشم . موهای خرمایی رنگ نازک و به هم ریخته ات را با دست آرام مرتب می کنم . لب هایم را به پیشانی داغت می چسبانم . چشمانت را نمی بندی . می دانی منتظرم که بخوابی تا مثل همیشه بروم . چادرم را سرم می کنم . می روم . تو گریه می کنی و دست هایت را با التماس به سمت من دراز می کنی . دلم زار می زند .

باز هم چند دقیقه ای از شروع کلاس گذشته . وارد میشوم . سلام می کنم و عذر خواهی .می پرسم تا کجا درس داده ام ؟ کتاب را دست می گیرم وشروع می کنم . کلاس غرق سکوت است و فقط صدای مبهمی از من در کلاس می پیچد . به جای نمودار ها و منحنی ها فقط چشمان تو را می بینم و صدای خس خس نفس های بیمارت مدام در گوشم تکرار می شود .

از دور می بینمت . عینک دودی بزرگی به چشم زده ای . مستقیم می روی . می ایستم . در را باز می کنی . تابی به کمرت می دهی و می نشینی . عینک را روی موهایت می گذاری و بیرون را تماشا می کنی . حتی یک لحظه هم مرا ندیده ای . خوش به حال زن ها و مرد ها و بچه ها و مغازه ها و آگهی های پیاده رو که چشمانت به دنبالشان می دود و رها می کند . می دود و رها می کند . می دود و رها می کند ...

پایم را روی پدال گاز فشار می دهم تا ببینی می توانم کاری کنم که تو آنچه را که من می خواهم ببینی .

صاف می نشینی . نگاهم می کنی و چشمانت سمت آیینه می سرد . می دزدم .

باز هم تاب می خوری و پیاده می شوی . کرایه می گیرم . حتی تعارف هم نمی کنم . خیلی عادی . مثل همه ی راننده ها . مثل همه ی مسافرها .

پایم را روی پدال گاز فشار می دهم ...

دورتر دختری با یک کیف صورتی رنگ بزرگ منتظر تاکسی ایستاده است ...

فکر می کند به خاطر تاثیرات اوست که مینیمال نویس شده ام . او نمی داند پای کس دیگری در میان است .

باد که زیر مقنعه ام می زند همه ی سر ها به طرفم برمی گردد . سرم را پایین می اندازم ، مقنعه ام را محکم می گیرم و به خودم می چسبانم . دو روزی می شود که موهایم را شانه نکرده ام .

رفت . دقیقا به همین راحتی !

وقتی مرد تازه فهمیدن کوررنگی داشته . وصیت نامه اش رو که از لای کفنش درآوردن بعد از التماس دعاها و طلب حلالیت ها ، گفته بود که از دار دنیا چیزی نداره . راست می گفت بیچاره . خب زن و بچه هم که نداشت . خودش تنها بود . فقط توی وصیت نامه اش سفارش کرده بود کت قهوه ای رنگش رو بدن به اصغر گدا و با آبپاش صورتی رنگش که توی صندوق سبزست به اطلسی های آبی گلدوناش آب بدن .

وقتی مردم رفتن توی خونش و دیدن فقط همون کت بنفش رنگ همیشگی توی کمده و آبپاش زرد رنگش رو از توی صندوق قرمز درآوردن و به اطلسی های صورتی آب دادن . تازه فهمیدن که چاره اش این بوده که یکی رنگ ها رو بلند براش بخونه .

آخه می گفتن از پدرش هم بهتر گره می زده . فرش هایی که آقاش می بافته یا تو کاخ پهن می شده یا می فرستادن یه راست فرنگ . قدیمی تر ها می گفتن یکی از کله گنده ها یه بار زمانی که آقاش مکه بوده سفارش یه پادری ابریشم بهش می ده . وقتی موقع تحویل می رسه داد و قال راه می افته که این یه چیز دیگه بافته و نه فرش رو تحویل گرفتن و نه حتی پول ابریشم ها رو بهش دادن . اینم که زبون نداشت بیچاره ، قالیچه رو برداشت رفت انداخت دم در مسجد . همون که پارسال پیارسالا یه مشتری خوب براش پیدا شد و مردم گفتن فرش مسجد قیمت نداره .

دیگه هم کسی بهش سفارش نداد . نمی دونم شایدم خودش قبول نکرد . از وقتی هم که آقاش سرش رو گذاشت زمین که فقط کارش همین بود دیگه . هرکس توی ده می خواست داری رو سر پا کنه ، با سلام و صلوات می آوردنش تا دو طرف رو به توافق برسونه ، جنس تارو پود و تائید کنه و وسط دود اسفند و بوی گلاب گره اول رو اون بزنه و خدایی هم  دستش طلا بود .

نویسنده ای پس از اضافه کاری ها و جمع آوری پس انداز های خود و دوستانش توانست یک واحد آپارتمان قدیمی و کوچک بخرد . پس از ورود به خانه جای یک تابلوی نقاشی را روی دیوار ترک خورده ی خانه اش خالی دید . بوم و سه پایه را برداشت و به دل طبیعت رفت . سه پایه را در مقابل منظره ی زیبایی کاشت و در قسمت سمت چپ تابلو نوشت :

"دو درخت کاج مطبق که درخت کوتاه تر خشک و برگ هایش دارچینی رنگ شده ولی درخت کناری همچنان سبز است . احتمالا به خاطر سرمای سخت زمستان این بلا سر درخت کوتاه تر آمده ." و در توجیه سبز بودن درخت دیگر اضافه کرد :" این یکی جونش خوب بوده ." در بالای بوم نوشت که " دو کلاغ در حال پروازند وخورشید در حال غروب کردن در پشت کوه ها است و با آخرین انوارش ضلع چپ کلبه ی خرابی را که در سمت راست بوم قرار دارد را روشن کرده است .

در پایین هم نوشت که " کل اینجا پر از علف های هرز بلند و درختچه های تمشک است . " او حتی توانست بگوید که موشی همین چند دقیقه پیش با سرعت داخل سوراخی حوالی میان تابلو پرید .

و این تابلو زیبا را به دیوار اتاقش نصب کرد . بعد روی میز گرد آشپزخانه پارچه ی سفید رنگی انداخت و روی هر چهار گوشه ی رومیزی نوشت : " دو گل کوچک بنفشه با برگ های سبز رنگ " و به این فکر کرد که می تواند با هر بار شستن رومیزی طرح جدیدی را به آن اضافه کند.

گونی گچی در انباری خانه یافت که احتمالا در اثر چکه ی قطرات باران از سقف انباری سفت شده بود . گونی را از روی گچ جدا کرد و با چاقو روی گچ ها نوشت :

" شوالیه ی خشمگین اثر میکل آنژ " و در پایین جمله ی همیشگی برای آثار کپی برداری شده را اضافه کرد :

( اصل اثر در موزه ی لوور موجود می باشد . )

 و آن را گوشه ی اتاق نشیمن گذاشت و لبخند زد زیرا از فرم بدن شوالیه خوشش آمده بود .

او روی شیشه ی تلویزیون قدیمی و از کار افتاده ای خلاصه ی نمایشنامه ی " هملت" را نوشت و چسباند . او علاقه ی خاصی به نوشتن خلاصه ی نمایشنامه ها داشت و تعداد این خلاصه هایش از تعداد کانال های تلویزیون هم بیشتر بود . او از وجود این همه برنامه های دلپذیر در تلویزیون خرسند بود و تنها دغدغه اش نبود ریموت کنترل مناسب برای جا به جایی آنها بود .

سپس به سراغ گرامافون رفت و بعد از ۳ روز در پایان تلاشش برای یافتن شیوه ای برای نوشتن خلاصه ی موسیقی های مورد علاقه اش به فکر جمع آوری پس انداز باقی دوستان و تهیه ی یک دستگاه پخش صوتی جدید افتاد .

روی مرداب خم شده ام . در دستم چوب نازک و بلندی است و دست دیگرم در دستان تو . شاپرک هنوز هم گاهی بال هایش را تکان می دهد . این تکان ها جان دادن نیست ، فقط نشت کردن امید است . چوبم به او نمی رسد . من تلاش می کنم و تو فقط حرص می خوری . می ترسی . دست هایم را محکم می کشی و رهایم نمی کنی . من دلم می خواهد شلوارم را تا زانو بالا بزنم و وسط مرداب بروم . ولی می گویی میلیون ها پروانه در دنیا وجود دارد و دنیا به این پروانه ی کوچک نیاز ندارد . می گویی ممکن است شیشه شکسته ای کف مرداب باشد . می گویی ممکن است سنگریزه ها پاهایم را زخمی کنند .

تو از کجا می دانی که کف این مرداب سنگریزه باشد ؟

...

کف دست هایم را رو به خورشید گرفته ام تا بال های پروانه زودتر خشک شوند . پاهایم زخمی است و خانه خیلی دور ...

سرش را زیر نیمکت خم کرد . آرام پایین رفت تا دو زانو روی زمین نشست . اغلب وقتی حوصله اش سر می رفت همین کار را می کرد . خانم معلم گفته بود که تا دفتر های املایشان را صحیح می کند بچه ها از روی " کلمه ها و ترکیب های تازه ی درس" دو بار بنویسند . مریم شب گذشته کلمه ها و ترکیب ها را یک بار نوشته بود . به خاطر همین کارش زودتر از بقیه ی بچه ها تمام شد و رفت زیر نیمکت . سرش را باز هم خم کرد . یک عالمه پا می دید . شلوارهای طوسی با کفش های رنگارنگ . کفش سفید با پاپیون قرمز ، کفش بندی ، کفش صورتی ...

فاطمه دو تا نیمکت عقب تر نشسته بود ، پاهایش را ضربدری گذاشته بود و بین پاهایش پاک کنی افتاده بود . مریم زیر نیمکت ها ، روی زمین خزید . خود را به او رساند و پاک کن را به او داد . فاطمه با دیدن مریم دستش را جلوی دهانش گرفت و زد زیر خنده .

مریم دوباره خزید و زیر نیمکت خودش برگشت . بچه ها هنوز مشغول نوشتن بودند . مریم حوصله اش سر رفت . جیب هایش را گشت و "برگه زردآلویی" پیدا کرد . آن را فوت کرد و در دهان گذاشت . برگه سفت بود و هر بار که در دهانش می چرخید تا خیس بخورد به دندان لق اش می خورد . مریم از بین شیار موزاییک ها سوزن ته گردی پیدا کرد و آن را به شقایق که همیشه جلوی او می نشست فرو کرد . شقایق از جا پرید . خم شد و مریم را دید . سرش را از شکاف بین نیمکتش و تکیه گاه داخل کرد . مریم دندان لق را چرخاند و رها کرد . دندان چرخید و سر جایش برگشت . شقایق از این کار مریم چندشش می شد . دستش را داخل کرد و مقنعه ی مریم را توی صورتش کشید .

مریم برگه ای هم به شقایق داد . هر دو با هم برگه ها را با شدت فوت می کردند که صدای معلم آمد : " بچه ها نوشتید ؟ میز به میز از ردیف اول ، بیارید ببینم ."

مریم سریع از زیر میز بالا آمد و روی نیمکتش نشست . ولی شقایق بالا نیامد .مریم سرش را خم کرد و شقایق را دید که هرچه تلاش می کند نمی تواند سرش را بیرون بکشد . بغل دستی ها فهمیدند . مریم سر شقایق را با دو دست گرفت و چرخاند . ولی شقایق دردش آمد و گریه اش گرفت .

"ردیف دوم مشق هاشون رو بیارن."

بغل دستی شقایق هم رفت .

" جعفری کجایی ؟ مشقاتو بیار ببینم ."

ولی از زیر نیمکت شقایق فقط صدای تلق تلوق خوردن سرش به میز می آمد .

کم کم همه ی بچه ها فهمیدند . معلم هم از نگاه بچه ها فهمید که خبرهایی است . نیمکت ها را جا به جا کرد و او را نجات داد . مشق های شقایق باز هم ناقص بود و باید فردا با مادرش به مدرسه می آمد .

مریم پایین دفترش یک ستاره جایزه گرفت .

عرق می کنم .

تو را می بینم که به شانه ی زنی می زنی . زن برمی گردد نگاه می کند و می خندد .

غلت می زنم .

 حرف مردم در گوشم می پیچد . همه چیز زنده می شود . گرمم است .

دست در یقه ام می اندازم و آن را می کشم .

می گویی فقط اس ام اس می زنید . فقط همین . اسمش زهراست . من او را می شناسم . دختر خوبی است و مدام می خندد . من غمگین می شوم . تو می خندی .

تو در فیلم دست مرا می کشی . مادر گریه می کند . تو دست دختری را گرفته ای و با خنده فیلم را تماشا می کنی . من می ترسم . قلبم تندتند می زند .مادر زار می زند . تو چیس می خوری و فیلم را با اشتیاق می بینی . من گریه می کنم .

پاهایم را در شکمم جمع می کنم .تو در فیلم هنوز هم دست مرا می کشی . دختر مهربانی فیلم را قطع می کند . راحت تر می شوم . دختر نزدیک می آید و به من لبخند می زند .

 دختری که یک چشمش سیاه و یک چشمش قهوه ایست .